zuusje

-Mam, ik ga naar buiten hoor! -ja is goed mannetje, veel plezier! -mam... -ja? -wil je me even helpen met aankleden? -tuurlijk, kom maar hier Dikke vijf minuten later staat er een ingepakt mannetje buiten; moonboots aan (in alle haast nieuw gekocht vandaag, de oude pasten niet meer), skibroek, winterjas, sjaal, handschoenen en bovenop zijn hoofd een muts. Een mooi kadootje; alleen de strik ontbreekt. Ik wens hem veel plezier en wil net aan m'n kopje thee beginnen als mannetje twee zijn wens (die hij eerder niet had, daar had ik uiteraard vooraf naar geïnformeerd) uit: -mama, mag ik ook naar buiten? -tuurlijk mannetje, zal ik even helpen? Weer dik vijf minuten later staat mannetje twee buiten; zelfde soort outfit, maatje kleiner. Ze spelen nog geen tien minuten (mijn thee was uiteraard koud, ik was net nieuw water op aan het zetten) als mannetje één weer terugkomt. -mama, ik heb het zo koud en mijn handschoenen zijn kletsnat! -kom maar lekker binnen spelen dan, is dat ee...

Het is zo'n ochtend... Je weet wel, het loopt niet. Eerst vergeet ik het knuffelkonijn van Uk mee naar school te nemen. Ze vieren vandaag dierendag en de kleuters mogen allemaal hun liefste knuffeldier meenemen. Uk huilt een hele dikke traan. Ik kijk schuldbewust naar m'n kleine mannetje. 'Welke wilde je meenemen dan?', vraag ik. 'Mijn konijn', zegt Uk 'en nou mag ik zo de klas niet in'. De tranen stromen nu echt over zijn wangen. Ik troost hem en vertel dat dat niet zo'n vaart zal lopen. 'Het is ook mijn school, Uk. Geloof me, ik weet dat'. Ik beloof hem dat ik Konijn ga halen en hem snel zal komen brengen. Ik heb nog wel even nog tijd, dus ik sjees naar huis op de fiets en ontdek halverwege dat ik Uk's tas nog om heb. Pfff, dat gaat lekker. Gelukkig kan ik 'm zo mooi nog even brengen. Eenmaal thuis is het eerst tijd voor een glas water. Twee tellen zitten, de tas gaat af. Konijn ligt op de grond zie ik nu, naast de bank. Ik vermoed...

Mijn broer is oud, hij is al zes Oei, dat is echt oud Ja En hij kan ook vliegen. Hij is een ridder. Met zijn Riddercape En hier staat die broer Zucht wat heb je gedaan Mijn broer is dood Hij is niet dood Hij staat gewoon aan de overkant Maar ik ben ietsje sterker dan jouw broer Maar mijn broer heeft ridderhaar Hij is een ridder geworden En hij kan een mens uit zijn auto duwen Hij is het liefst Mijn broer is stout. Hij is ontslagen Hij is geslagen Hij is geslaagd Hij heeft zijn diploma Hij is een ridder Yes! Hij moet naar huis O Fwieeeeeeuw hij vliegt door de lucht Hij gaat een huis optillen Whaaaaaaa BOEM! Mama? Mag ik een boterham met leverpastei? Nu hè? Niet straks. Hier is m'n bord.

Het is woensdagochtend in groep 3-4. We werken hard aan de laatste fase van ons indianen project. Morgenmiddag hebben we een tentoonstelling over onze stam, de Creek. Het is gezellig, er wordt gekletst, maar als ik om me heen kijk zie ik vooral betrokken koppies. Er is overleg over samenwerken en hoe iets het beste kan worden uitgebeeld. We hebben het over eten, wonen, kleding, jacht, het is een leuk project! Midden in de bedrijvigheid zie ik Martin zitten. Een prachtig kind, zoals ik er zoveel heb, altijd vrolijk, creatief, vol fantasie, beweeglijk en associatief. Ook hij is ingedeeld in een groepje en was tot nu toe betrokken aan het werk, maar nu is hij even afgeleid en dat heeft hij zelf veroorzaakt. Hij houdt zijn rechterhand een beetje in een losse vuist en beweegt zijn duim op en neer. Dan zie ik wat hij doet; hij heeft oogjes getekend op de zijkant van zijn wijsvinger en door zijn duim op en neer te bewegen krijgt het 'mannetje' een mond die praat. Martin laat zijn m...

19.00 twee mannetjes zitten op de bank, elk met een ijsje in hun hand. Ze kijken naar een herhaling van Koekeloere. De vader van de jongetjes neemt afscheid, hij heeft een afspraak, en vertrekt. 19.14 Koekeloere is afgelopen. De ijsjes zijn op. Tijd om naar boven te gaan 19.16 we vertrekken naar boven 19.17 nu echt 19.18 echt 19.20 boven aangekomen 19.32 na poets-, plas- en wasritueel; één mannetje op schoot, de ander er naast. Voorlezen. 19.35 mannetje 1 slaapt. 19.36 mannetje 2 kondigt aan 'dat hij niet kan slapen' (deja vu) 19.50 op de bank met een kopje thee 19.51 babyfoon registreert feilloos grote hoeveelheid decibellen 19.51.02 ik ben boven. Mannetje 1 slaapt (gelukkig) nog steeds. Mannetje 2 zit triomfantelijk rechtop in bed. Hij heeft dorst. Ik geef hem een beker water en trek die net op tijd weer weg. Zijn ongecontroleerde bewegingen zijn namelijk funest voor mijn avondrust; voor je het weet sta je een bedje te verschonen. Ik geef hem een boekje. 19.58 we...

'Mama, als ik jarig ben wil ik een raket voor mijn verjaardag' 'Een raket?' 'Ja, want Puk had een raket en die is stuk. Dus dan geef ik 'm aan Puk'. 'wat lief van jou!' Uk is even stil en begint dan ineens heel hard te huilen 'maar dan heb ík helemaal geen kado!' Ik knuffel hem, hij kijkt weer blij. 'Mama, weet je wat ik voor mijn verjaardag wil?' Hij kijkt me stralend aan 'Twéé raketten!'

Uk en ik zijn samen boven. Ik vouw de was en Uk is lekker aan het spelen in de kamer er naast. Uk is wel erg stil, dus ik ga maar eens kijken wat hij uitspookt. Als ik binnen kom, zit hij in een speelgoedkist, met de deksel op z'n hoofd. Ineens begint hij heel hard te huilen - hij heeft z'n vingers tussen de deksel en de muur gekregen. 'Wat was je aan het doen dan?', vraag ik. 'Verstoppertje' zegt Uk. 'Maar mama?' Snikt hij, 'Ik vond het eigenlijk te spannend hoor. Verstoppertje is echt niet leuk als er geen kindje is om je te zoeken'.

0.20 uur Voetstapjes op de gang, een klein jongetje kruipt over het bed. Ik til met een arm m'n deken op zodat hij lekker bij me kan komen liggen. Hij geniet, kruipt zo dicht als hij kan tegen me aan en wiebelt met zijn billetjes om nog nét een beetje dichterbij te komen. Hij pakt mijn armen en trekt ze om zich heen, wil weer lekker verder slapen. Ik voel dat warme, kleine peuterlijfje en kan, ondanks het tijdstip, een enorme glimlach niet onderdrukken. Ik vraag hem waarom hij wakker is. Er komt geen reactie. Nog een keertje dan: 'waarom ben je wakker?' Uk zucht: 'ik ben niet wakker!' Ik moet lachen en vraag hoe het dan komt dat hij wel antwoord geeft. Er volgt gemompel (waar ken ik dat toch van?) 'Wat zeg je?' Uk moppert: 'NIET. GRAPPIG.' Maar dat is natuurlijk niet waar. Het is verschrikkelijk grappig. Tenminste... wel als je de moeder bent van dit mopperknopje. Lachend haal ik zijn dekentje op: dé garantie voor nog een beetje slaap vannacht, want ...

Uk en ik gaan samen even naar de Emmaus. Dit is een uitstapje waar beide mannetjes zich altijd op verheugen, want er valt van alles te zien en van die lieve, vaak niet meer zo piepjonge, vrijwilligsters krijgen ze regelmatig wat toegestopt. Maar nu is Oudste naar zwemles, dus hebben wij even 'tijd voor onszelf'. Onderweg naar de Emmaus raken we even licht vertraagd door de plaatselijke schoenenwinkel (mama, die vind ik stoer voor jou! Gotta love him). In de schoenenwinkel overstemt het geluid van een sirene geleidelijk de lichte muziek. Het is de sirene van een brandweer en hij komt best dichtbij, lijkt het. Uk rent naar buiten en de niet meer zo piepjonge verkoopster en ik snellen er achteraan. Ik til Uk op, want rondscheurende brandweerwagens met sirene en zwaailicht voorspellen vaak niet veel goeds. Even verderop staat een politiewagen en de brandweerwagen die we eerder hoorden en op de achtergrond zwelt het geluid aan van nóg een brandweerwagen. Uk springt nog net niet ui...

In een speeltuin hoor je veilig te kunnen spelen. En al helemaal in een bewaakte speeltuin. Zo een met een hek en een schat van een man die bijna vergroeid is met de achtergrond, maar ondertussen zijn oren en ogen openhoudt voor het welbevinden van jouw kroost en dat van een ander. Zo'n speeltuin waar vredige geluiden klinken van kinderen die door elkaar rennen en springen, schateren, gillen en soms een beetje huilen, glijden, klimmen en klauteren. Je ziet intens tevreden mama's, en een enkele verdwaalde papa, lekker op een bankje in de zon keuvelen met vriendinnen of met hun eigen moeder, of eindelijk eens toekomen aan meer dan twee regels van hun lievelingsboek. In zo'n speeltuin was ik vandaag, samen met een vriendin en onze vier kinderen. Het was er heerlijk, zoals dat het eigenlijk altijd is, en we genoten van de goede sfeer en van onze kinderen die op hun beurt genoten van alle glij-, klim- en klautertoestellen. De enige ongemakken die er waren hadden te maken met kin...

Al anderhalve week kijken man en ik nieuwsgierig om ons heen, naar allerlei verschillende vakantie-uitrustingen. Dat zit zo: man mocht tijdens vaderdag even 'lekker uitslapen' terwijl ik beneden met de kinderen speelde en ondertussen (ja, dit kan ik echt) Marktplaats bezocht.  Om ons groeiende vakantieprobleem het hoofd te bieden (alle huuraccomodaties lijken bezet te zijn) ga ik maar eens opzoek naar een eigen kampeeruitrusting. Daarbij stuit ik op een zeer oude, knusse vouwwagen inclusief alles (knijpermandje, kaasschaaf) voor een prima prijs. Als man wakker wordt en ik de eigenaar van de vouwwagen heb gebeld is de deal daar: vanaf nu zijn wij de trotse bezitters van een vouwwagen. Man besluit ter plekke nooit meer uit te willen slapen, want we hebben een nieuw probleem, een redelijk essentieel onderdeel aan onze auto ontbreekt: de trekhaak. Gelukkig mogen we de auto van m'n ouders lenen. Voorlopig is het probleem hiermee opgelost. Na enig oefenwerk op een nabije dagcampi...

'Mama, Uk heeft de bal over de schutting gegooid', klikt Oudste Zoon. Ik kijk naar Uk, die met grote ogen terug kijkt -handjes op zijn rug- en bevestigend knikt. Het is zo. De bal ligt bij de buren. En nu we toch aan het biechten zijn: bij de andere buren ligt er ook één. Ik probeer zo goed als dat gaat pedagogisch-boos te kijken en zeg dat hij die dan zelf maar op moet halen. Via de voordeur wel te verstaan. Uk draait met zijn oogjes, heft zijn handjes met veel gevoel voor drama ten hemel en zucht: 'oké, mama'. Grote Broer vindt het wel interessant allemaal en biedt aan om mee te gaan om te helpen, 'want Uk kan niet bij de bel'. Ze lopen hand in hand naar de buren waar Oudste Zoon op het raam klopt (hij kan ook niet bij de bel) en de mannen samen in spanning afwachten. De buurvrouw doet open en Uk bekent onmiddellijk schuld: 'mag ik mijn spierbal terug?'. Onze buurvrouw is een dame op leeftijd. Ze kijkt hem aan en zoekt dan hulp bij mij. 'Hij bedoe...

Swieber, onze mooie rooie kater van nog geen jaar oud is overleden. Overreden moet ik misschien zeggen, want dat is helaas het geval. Als Manlief op goed geluk op de site van Amivedi kijkt omdat onze mooie rooie vannacht niet thuis gekomen is, verstrakt zijn blik en zucht hij dat we niet meer verder hoeven te zoeken. Ik kan het niet geloven en huil van schrik dikke tranen. Onze mannetjes zien het gebeuren en vragen bezorgd wat er aan de hand is. Als ik vertel dat Swieber dood is en nooit meer terug komt, zijn ze even van de wijs. Uk komt naar me toe. ' kusje mama?' en hij geeft een lief Peuterzoentje op m'n wang. Hij kijkt nog even of het helpt, klimt in m'n armen ('mama ik wil jou tillen') en aait zachtjes met zijn peuterhandjes over m'n wangen. 'Hoef je nu niet meer te huilen mama?' Oudste Zoon wil alles weten. 'Hoe kan dat dan? Waar is hij nu? Komt hij echt niet meer terug? Mama, ik mis Swieber zo erg! Is hij nu een sterretje? Maar ik zie hem ...

Het is een puinhoop in de kamer. De mannen hebben de twee Ikea speelgoedbakken vol houten treinen en stukjes Playmobil omgekeerd en zitten nu elk pontificaal in een lege bak. Uk heeft een lege kartonnen verpakking van wat ooit voor cakebeslag bedoeld was gevuld met stukjes houten treinspoor. Oudste zit in een andere bak met het Fisher Price kassaatje en een zelfgemaakt bonnenboekje op schoot. 'Mag ik uw kaartje alstublieft?' Uk pakt op goed geluk een stukje treinspoor. 'Nee, niet die, deze' zegt de conducteur en hij wijst een willekeurig ander stukje aan. Uk geeft geduldig het gevraagde stukje hout. Kling. De kassa rinkelt. 'Aja, want als je geen kaartje hebt krijg je een bekeuring' doceert Oudste aan Uk. 'Dat heb ik op school geleerd'. Uk knikt. Natuurlijk, dat is zo. 'Waar wil je naar toe?' vraagt de conducteur. 'Naar olifant'. 'Oké, dan zijn we er al'. Uk vindt dat heel gewoon en steekt een heel verhaal af. 'Oké. Ik ga ev...

Het is zo'n dag waarop er niks uit mijn handen komt. Ik ben al een uur moed aan het verzamelen om naar de supermarkt te gaan. Het lukt nog niet erg. Ik zie op tegen het inpakken van twee kleine mannetjes die straks hun energie kwijt willen met twee kleine supermarktkarretjes. En dan heb ik het nog niet eens over het aantal keer dat Uk roept dat hij het 'zelluf' wil doen, de driftbui die volgt als het niet mag of lukt en dat mijn oudste steevast de helft van de supermarktinventaris mee wil nemen. Bovendien heb ik ernstig gebrek aan inspiratie als het gaat om het bedenken van een menu voor vanavond. Dat het de hele dag al regent helpt natuurlijk ook niet. Ondertussen doe ik kleine klusjes: de kattenbak verschonen, de etensbakjes dan ook meteen maar, eten maken voor de mannen, luiers verschonen, vaatwasser in- en uitruimen, keuken opruimen, melancholisch door fotoboeken van zonnige vakanties bladeren en tussen de buien door de logeercavia's voeren, want die staan buiten. D...

Ik heb een kast gekocht. Niet bij Ikea, want dan moet je 'm zelf in elkaar zetten. Daar zijn heel leuke stukjes van, van mensen die veel grappiger zijn dan ik en het veroorzaken van 'het feest der herkenning' naar een hoger niveau hebben getild. Sketches waarbij de tranen over je wangen biggelen, meestal omdat je de dag ervoor zelf na een knutselmarathon met een hand vol schroefjes naar je net in elkaar gepuzzelde kledingkast stond te glunderen. Het is me één keer overkomen dat ik daarbij in de verkeerde ruimte stond (omdat daar meer plek was voor het in elkaar zetten) en ik spijtig moest constateren dat de kast niet door de deur paste. Maar dat overkomt je één keer. Nee, nu is dat beter geregeld. Ik heb de kast namelijk gekocht bij de Emmaus. Een tweedehandswinkel waarbij de volledige opbrengst ten goede komt aan een goed doel en de drijvende kracht achter de organisatie een grote groep toegewijde vrijwilligers is. En dat is leuk. Vrijwilligers. Vooral die van de toegewijd...

'Ik ben een olifant!' roept Uk en spring-schuift met een grote plons in bad. De vergelijking gaat aardig op want er ontstaat een vloedgolf die nét iets hoger is dan de badrand. De golf landt op de badkamertegels en verplaatst zich naar de deur. Snel vis ik wat handdoeken uit de la en probeer de ellende op te dweilen. Ik werp een boze blik op Uk, die hij beantwoordt met een grijns. Ik kan er niks aan doen. Ik moet ook lachen, maar daarmee ontketen ik een waar waterballet. Hij kijkt naar zijn grote broer en partner-in-crime en tilt zijn kleine, mollige beentje op. Onder een luid: 'hajepoooo' landt het beentje in het water en vliegen de spetters in het rond. Grote broer vindt het nu ook een leuk spelletje en doet enthousiast mee. Binnen een mum van tijd is alles nat. Ik ook. Nu toch maar even streng toespreken dan, maar net als ik daar aan wil beginnen komt mijn lief de badkamer binnen. Hij kijkt me aan, lacht en dan gaat mijn fantasie met me aan de haal. Hij kijkt rond, z...

Of ik altijd met factor 100 smeer? Vraagt mijn buurman, terwijl ik naast hem neerplof op een bankje in de speeltuin. Ik kijk naar zijn bruine en mijn witte benen en mompel iets over een gevoelige huid. Natuurlijk zet die opmerking me meteen weer aan het denken. Ik ben gezegend met een roomblanke huid, zoeen die langzaam kleurt en snel verbrand. Jarenlang heb ik gefrustreerd naast mijn lief-met-Indische-roots gelopen, die al bruin wordt van een zonnig weerbericht. Inmiddels doet het me niks meer. Dacht ik. Ondertussen zitten we al een uurtje op dat bankje in de zon en begin ik me af te vragen of ik me niet in moet smeren. Dat wordt natuurlijk een gênante vertoning: wit smeersel op die witte benen en bovendien: ik heb niks bij me. Ik besluit het niet te doen. Zal best meevallen, die zonkracht. We keuvelen gezellig verder en genieten van onze spelende kinderen, een lekker drankje bij de hand. Aan het einde van de middag vertrekt de buurman weer naar huis, zijn dochters én mijn zoon in zij...

Hoera, ze zijn er! Onze nieuwe harige huisgenootjes! Zodra we thuis komen bevrijden we ze uit hun reismandje. Schuchter snuffelend stappen ze rond, langzaam hun nieuwe onderkomen ontdekkend. Het ziet er schattig uit. Zodra m'n jongste zoon thuis komt is het echter gedaan met de rust. Onder een luid: jaaaaa, poesjes!! ren-huppelt hij door de kamer, zigzaggend achter Pomme en Zwieber aan. De katertjes schieten onder de bank, maar vinden daar geen rust, want Peuter is nog klein en glijdt er met gemak achteraan. Daarom vliegen ze weer onder de bank vandaan, recht in de armen van m'n oudste. Die is niet te beroerd om ze even op te tillen en uitgebreid te knuffelen. Hij geniet. Van de katjes weet ik dat niet zeker. Gelukkig is het bijna bedtijd, dat geeft rust. Na een paar dagen tillen, knuffelen, rennen, spelen, vluchten, op tafels en in kasten klimmen, begint het te wennen, die nieuwe huisgenoten. Ik vis ze geroutineerd uit de vaatwasser, van het aanrecht en uit een ladekastje, de...

Twee kinderen, twee katten, twee (logeer-)cavia's... ik zie een patroon. En terwijl ik een kat uit de vaatwasser pluk, mijn jongste zoon sommeer om van een ladekastje af te komen en mijn oudste zoon verbied om van de bank te springen, bedenk ik me dat twee Ikken eigenlijk ook geen slecht idee zou zijn. Eén Ik hier, bij de kinderen en de rest van de dierentuin en één Ik op een tropisch eiland, op een luxe ligbed, onder een palmboom, een cocktail binnen handbereik. De Ik die thuisbleef zou de hele dag pedagogisch verantwoord opvoeden, geduldig, liefdevol en onuitputtelijk pleisters plakken, troosten, aanmoedigen en creatieve uitspattingen bedenken, geknuffeld worden door plakkerige mannetjes en harige katertjes, want de andere Ik tankt energie bij voor twee. Elke avond syncen de Ikken via internet de ervaringen van de steehome-Ik en de energie van de steerelaxt-Ik en ben Ik weer opgelucht en blij klaar voor de volgende dag. Heerlijk. Ik ontdek terplekke een gat in de markt. Nu nog ee...