zuusje

'Mama, Uk heeft de bal over de schutting gegooid', klikt Oudste Zoon. Ik kijk naar Uk, die met grote ogen terug kijkt -handjes op zijn rug- en bevestigend knikt. Het is zo. De bal ligt bij de buren. En nu we toch aan het biechten zijn: bij de andere buren ligt er ook één. Ik probeer zo goed als dat gaat pedagogisch-boos te kijken en zeg dat hij die dan zelf maar op moet halen. Via de voordeur wel te verstaan. Uk draait met zijn oogjes, heft zijn handjes met veel gevoel voor drama ten hemel en zucht: 'oké, mama'. Grote Broer vindt het wel interessant allemaal en biedt aan om mee te gaan om te helpen, 'want Uk kan niet bij de bel'. Ze lopen hand in hand naar de buren waar Oudste Zoon op het raam klopt (hij kan ook niet bij de bel) en de mannen samen in spanning afwachten. De buurvrouw doet open en Uk bekent onmiddellijk schuld: 'mag ik mijn spierbal terug?'. Onze buurvrouw is een dame op leeftijd. Ze kijkt hem aan en zoekt dan hulp bij mij. 'Hij bedoe...

Swieber, onze mooie rooie kater van nog geen jaar oud is overleden. Overreden moet ik misschien zeggen, want dat is helaas het geval. Als Manlief op goed geluk op de site van Amivedi kijkt omdat onze mooie rooie vannacht niet thuis gekomen is, verstrakt zijn blik en zucht hij dat we niet meer verder hoeven te zoeken. Ik kan het niet geloven en huil van schrik dikke tranen. Onze mannetjes zien het gebeuren en vragen bezorgd wat er aan de hand is. Als ik vertel dat Swieber dood is en nooit meer terug komt, zijn ze even van de wijs. Uk komt naar me toe. ' kusje mama?' en hij geeft een lief Peuterzoentje op m'n wang. Hij kijkt nog even of het helpt, klimt in m'n armen ('mama ik wil jou tillen') en aait zachtjes met zijn peuterhandjes over m'n wangen. 'Hoef je nu niet meer te huilen mama?' Oudste Zoon wil alles weten. 'Hoe kan dat dan? Waar is hij nu? Komt hij echt niet meer terug? Mama, ik mis Swieber zo erg! Is hij nu een sterretje? Maar ik zie hem ...

Het is een puinhoop in de kamer. De mannen hebben de twee Ikea speelgoedbakken vol houten treinen en stukjes Playmobil omgekeerd en zitten nu elk pontificaal in een lege bak. Uk heeft een lege kartonnen verpakking van wat ooit voor cakebeslag bedoeld was gevuld met stukjes houten treinspoor. Oudste zit in een andere bak met het Fisher Price kassaatje en een zelfgemaakt bonnenboekje op schoot. 'Mag ik uw kaartje alstublieft?' Uk pakt op goed geluk een stukje treinspoor. 'Nee, niet die, deze' zegt de conducteur en hij wijst een willekeurig ander stukje aan. Uk geeft geduldig het gevraagde stukje hout. Kling. De kassa rinkelt. 'Aja, want als je geen kaartje hebt krijg je een bekeuring' doceert Oudste aan Uk. 'Dat heb ik op school geleerd'. Uk knikt. Natuurlijk, dat is zo. 'Waar wil je naar toe?' vraagt de conducteur. 'Naar olifant'. 'Oké, dan zijn we er al'. Uk vindt dat heel gewoon en steekt een heel verhaal af. 'Oké. Ik ga ev...

Het is zo'n dag waarop er niks uit mijn handen komt. Ik ben al een uur moed aan het verzamelen om naar de supermarkt te gaan. Het lukt nog niet erg. Ik zie op tegen het inpakken van twee kleine mannetjes die straks hun energie kwijt willen met twee kleine supermarktkarretjes. En dan heb ik het nog niet eens over het aantal keer dat Uk roept dat hij het 'zelluf' wil doen, de driftbui die volgt als het niet mag of lukt en dat mijn oudste steevast de helft van de supermarktinventaris mee wil nemen. Bovendien heb ik ernstig gebrek aan inspiratie als het gaat om het bedenken van een menu voor vanavond. Dat het de hele dag al regent helpt natuurlijk ook niet. Ondertussen doe ik kleine klusjes: de kattenbak verschonen, de etensbakjes dan ook meteen maar, eten maken voor de mannen, luiers verschonen, vaatwasser in- en uitruimen, keuken opruimen, melancholisch door fotoboeken van zonnige vakanties bladeren en tussen de buien door de logeercavia's voeren, want die staan buiten. D...

Ik heb een kast gekocht. Niet bij Ikea, want dan moet je 'm zelf in elkaar zetten. Daar zijn heel leuke stukjes van, van mensen die veel grappiger zijn dan ik en het veroorzaken van 'het feest der herkenning' naar een hoger niveau hebben getild. Sketches waarbij de tranen over je wangen biggelen, meestal omdat je de dag ervoor zelf na een knutselmarathon met een hand vol schroefjes naar je net in elkaar gepuzzelde kledingkast stond te glunderen. Het is me één keer overkomen dat ik daarbij in de verkeerde ruimte stond (omdat daar meer plek was voor het in elkaar zetten) en ik spijtig moest constateren dat de kast niet door de deur paste. Maar dat overkomt je één keer. Nee, nu is dat beter geregeld. Ik heb de kast namelijk gekocht bij de Emmaus. Een tweedehandswinkel waarbij de volledige opbrengst ten goede komt aan een goed doel en de drijvende kracht achter de organisatie een grote groep toegewijde vrijwilligers is. En dat is leuk. Vrijwilligers. Vooral die van de toegewijd...

'Ik ben een olifant!' roept Uk en spring-schuift met een grote plons in bad. De vergelijking gaat aardig op want er ontstaat een vloedgolf die nét iets hoger is dan de badrand. De golf landt op de badkamertegels en verplaatst zich naar de deur. Snel vis ik wat handdoeken uit de la en probeer de ellende op te dweilen. Ik werp een boze blik op Uk, die hij beantwoordt met een grijns. Ik kan er niks aan doen. Ik moet ook lachen, maar daarmee ontketen ik een waar waterballet. Hij kijkt naar zijn grote broer en partner-in-crime en tilt zijn kleine, mollige beentje op. Onder een luid: 'hajepoooo' landt het beentje in het water en vliegen de spetters in het rond. Grote broer vindt het nu ook een leuk spelletje en doet enthousiast mee. Binnen een mum van tijd is alles nat. Ik ook. Nu toch maar even streng toespreken dan, maar net als ik daar aan wil beginnen komt mijn lief de badkamer binnen. Hij kijkt me aan, lacht en dan gaat mijn fantasie met me aan de haal. Hij kijkt rond, z...

Of ik altijd met factor 100 smeer? Vraagt mijn buurman, terwijl ik naast hem neerplof op een bankje in de speeltuin. Ik kijk naar zijn bruine en mijn witte benen en mompel iets over een gevoelige huid. Natuurlijk zet die opmerking me meteen weer aan het denken. Ik ben gezegend met een roomblanke huid, zoeen die langzaam kleurt en snel verbrand. Jarenlang heb ik gefrustreerd naast mijn lief-met-Indische-roots gelopen, die al bruin wordt van een zonnig weerbericht. Inmiddels doet het me niks meer. Dacht ik. Ondertussen zitten we al een uurtje op dat bankje in de zon en begin ik me af te vragen of ik me niet in moet smeren. Dat wordt natuurlijk een gênante vertoning: wit smeersel op die witte benen en bovendien: ik heb niks bij me. Ik besluit het niet te doen. Zal best meevallen, die zonkracht. We keuvelen gezellig verder en genieten van onze spelende kinderen, een lekker drankje bij de hand. Aan het einde van de middag vertrekt de buurman weer naar huis, zijn dochters én mijn zoon in zij...

Hoera, ze zijn er! Onze nieuwe harige huisgenootjes! Zodra we thuis komen bevrijden we ze uit hun reismandje. Schuchter snuffelend stappen ze rond, langzaam hun nieuwe onderkomen ontdekkend. Het ziet er schattig uit. Zodra m'n jongste zoon thuis komt is het echter gedaan met de rust. Onder een luid: jaaaaa, poesjes!! ren-huppelt hij door de kamer, zigzaggend achter Pomme en Zwieber aan. De katertjes schieten onder de bank, maar vinden daar geen rust, want Peuter is nog klein en glijdt er met gemak achteraan. Daarom vliegen ze weer onder de bank vandaan, recht in de armen van m'n oudste. Die is niet te beroerd om ze even op te tillen en uitgebreid te knuffelen. Hij geniet. Van de katjes weet ik dat niet zeker. Gelukkig is het bijna bedtijd, dat geeft rust. Na een paar dagen tillen, knuffelen, rennen, spelen, vluchten, op tafels en in kasten klimmen, begint het te wennen, die nieuwe huisgenoten. Ik vis ze geroutineerd uit de vaatwasser, van het aanrecht en uit een ladekastje, de...

Twee kinderen, twee katten, twee (logeer-)cavia's... ik zie een patroon. En terwijl ik een kat uit de vaatwasser pluk, mijn jongste zoon sommeer om van een ladekastje af te komen en mijn oudste zoon verbied om van de bank te springen, bedenk ik me dat twee Ikken eigenlijk ook geen slecht idee zou zijn. Eén Ik hier, bij de kinderen en de rest van de dierentuin en één Ik op een tropisch eiland, op een luxe ligbed, onder een palmboom, een cocktail binnen handbereik. De Ik die thuisbleef zou de hele dag pedagogisch verantwoord opvoeden, geduldig, liefdevol en onuitputtelijk pleisters plakken, troosten, aanmoedigen en creatieve uitspattingen bedenken, geknuffeld worden door plakkerige mannetjes en harige katertjes, want de andere Ik tankt energie bij voor twee. Elke avond syncen de Ikken via internet de ervaringen van de steehome-Ik en de energie van de steerelaxt-Ik en ben Ik weer opgelucht en blij klaar voor de volgende dag. Heerlijk. Ik ontdek terplekke een gat in de markt. Nu nog ee...

bah, nieuw gebouw vreemde geuren nieuwe kinderen en een mééster... ik weet niet waar ik heen moet ik heb geen zin o, daar zie ik mijn buurjongen ik zal hem maar volgen hij weet de weg maar hij gaat niet naar school hij gaat naar de tandarts ik maak gauw rechtsomkeert de school is lang zo eng niet meer

Net terug van een klassenavond zit ik met mijn lief op de bank als we ineens een hele harde klap horen. We schrikken allebei op en rennen naar de tuindeuren, waar we achter de deur een verkreukelde vogel aantreffen: die heeft een aanvaring met ons raam gehad. Hij weet nog niet precies wat hij daarvan vindt. Trillend en versuft zit hij (zij?) op de grond. Ik kan 'm gewoon oppakken en aaien en doe dat ook, ondertussen kijkend of alles het nog doet. Het lijkt erop dat het vogeltje niks gebroken heeft, maar helemaal zeker weet ik het niet, want er zit weinig beweging in. Toch maar even de dierenarts bellen dan, want van verkreukelde vogeltjes hebben wij geen verstand. 'In een donker doosje', is het advies en morgen nog eens proberen of hij wil vliegen. Volgens de dierenarts heeft het vogeltje een hersenschudding. Gelukkig geeft hij geen wekadvies. Na nog een drankje willen we naar bed en kijken we nog even bij Piet. Daar zit hij dan in zijn doosje... toch een beetje zielig. We ...

-NIEUW- Hoi! Deze blogger is nieuw. Niet helemaal nieuw, ik stam uit 1974, maar wel nieuw met bloggen. Wat wil ik eigenlijk bloggen? Geen idee... daar moet ik nog even over nadenken. Ik weet ook helemaal niet of mijn schrijfsels interessant zijn voor anderen om te lezen, maar ik schrijf graag en ik wil mijn schrijvende ei weleens kwijt. En: oefening baart kunst. Ben benieuwd welk kunstwerk ik ga baren. Hopelijk is het niet te groot. Lees het, of niet, en ik merk wel of ik voornamelijk voldoening haal uit het schrijven zelf, of uit de reacties die ik krijg. Anyway , veel plezier met lezen Zuusje