Doorgaan naar hoofdcontent

DJ

'Hallooooo beste mensennnn, daar ben ik weer!' Hij praat met de langgerekte klanken en het ongetemde enthousiasme wat ik herken uit de verschillende vlogs die de mannen graag bekijken. Ze zijn er de hele ochtend al druk mee, met hun nieuwste aanwinst: een echte dj set! Wat ze in hun eentje niet voor elkaar kregen, lukt de slimmerds na enig puzzelen toch: samen hebben ze precies genoeg geld. Nu staat de dj set uit. De dj's hebben pauze (en mijn oren ook).
'Ik zal jullie even mijn nieuwe dj set laten ziennn!' De jongste dj kijkt langs de selfiestick naar een ingebeelde camera. Het is een serieuze vlog, alleen wordt ie niet opgenomen. Dat is ook niet belangrijk, want op je zevende een vlog starten op You Tube is geen optie en als je grote broer zijn camera niet uit wil lenen moet je toch wat. Het lijkt hem niet te deren. 'Kijk, dit is de woonkamer en dit is de tv. Dit is mijn moeder...' (ik zwaai even naar het einde van de selfiestick) 'zeg, mam...'. Hij gaat naast me zitten en kijkt beurtelings van mij naar de camera en trekt een nogal guitige snoet. 'Gaat het eigenlijk nog regenen vandaag?' Ik zeg dat ik denk van niet. 'Nou dat is moooooi mensen, dan gaat het feestje doorrr vanmiddag!'
O ja? Project X schiet in een split second door m'n hoofd, maar ik bedenk me voor de paniek toeslaat dat mijn feestbeesten helemaal geen Facebook hebben en dat ik nog steeds in een niet-bestaande camera kijk. De kleine dj is alweer verder gelopen en komt onderweg zijn boterham met pindakaas tegen. 'Het is even pauze beste mensennn, ik zie jullie straks! Laterrrrr!' Hij smikkelt al neuriënd van zijn boterham met pindakaas (er eindigen wat restjes op zijn wang) en hervat daarna zijn vlog. 'Heyyyyy mensen daar ben ik weer! Ik was even naar Nieuwendijk (hé, daar woont zijn neefje) en op de terugweg gingen we even langs de Mac Donalds (hij is bloedserieus) om te lunchen, dusssss... dat was heel lekkerrrr!' Een onbewuste veeg langs zijn pindakaaswang verwijdert de laatste bewijsstukken van de werkelijke lunch. Dat is prettig voor het geval dat de ingebeelde camera dit genadeloos zou registreren. De tocht gaat verder, de dj set komt in beeld. 'Ja mensen, ik haal jullie er even af' (hij maakt in één soepele beweging de denkbeeldige camera los van de selfiestick en heeft de camera nu in zijn hand) 'kijk' (zijn hand zweeft boven de set) 'je kan echt zien dat het een nieuwe set is want dit voelt allemaal heel erg zacht'. Hij aait liefdevol over een van de draaischijven en zucht er een beetje bij. 'Dit is wel serieus mooi spul... nou, en hier zitten dus allemaal knoppen, maar dit ga ik jullie de volgende keer wel even uitleggen.' De camera gaat uit en de dj kijkt naar zijn moeder.
'Zeg mam..., wat gaan we eigenlijk allemaal doen vandaag?'

Reacties

Populaire posts van deze blog

Gepuzzel op hoog niveau

‘Oké, dus we gaan onze stakingsdag wat meer ruchtbaarheid geven? Een beetje meer geluid uit de praktijk? Goed idee?’ We hebben een studiemiddag en met het hele team zitten we bij elkaar. Wat gaan we doen 12 december en hoe pakken we dit aan? Allereerst vormen we een werkgroep. Eén collega stelt voor om een column te schrijven over de reden waarom we gaan staken. Het moet een verhaal uit de onderwijspraktijk worden dat alle argumenten ondersteunt en kleur geeft. Maar hoe maak je dan duidelijk hoe urgent het probleem is, zonder te verzanden in een klaagzang of een waslijst met werkzaamheden? Met deze zogenaamde breinbreker gaan wij aan het einde van middag naar huis. Als ik thuis aan tafel samen met mijn oudste zoon een puzzel van 1000 stukjes probeer op te lossen, denk ik na over de column. En ineens weet ik het: het gepuzzel doet me denken aan ons kunst- en vliegwerk wanneer wij vervanging zoeken. Het zoeken naar stukjes, het passen en meten, de frustratie als het juiste stukje niet...

3-0

Het is een gezellige puinhoop op de keukentafel. Er liggen gekleurde stukjes papier, stokjes, steentjes en een bananenschil. De vierjarige aanstichter van de puinhoop zit even verderop; een rode blos op zijn wangen, de benen in kleermakerszit, de ogen gericht op een nieuwe race-app. Ik mompel iets pedagogisch over samen opruimen en roep hem tot de orde. 'Uk wat moet ik met al die papiertjes doen die hier liggen?' 'Die moet je ophangen' 'Ophangen?' 'Ja dat zijn vlaggetjes' 'Eh, vlaggetjes?' 'Ja. Daar moeten nog touwtjes aan' Ik werp kennelijk een nogal onnozele blik op mijn uk, want hij vervolgt met de genadeklap: 'Dat is voor jou. Voor moederdag. Dan gaan we ze ophangen' Slik 'Mooi zijn ze hè?' Hij werpt me zijn allerbeminnelijkste glimlach toe. Ok. Dit is een nieuwe dimensie aan de we-dwarsbomen-altijd-en-op-alle-mogelijke-manieren-het-opruimen terreur van mijn kleine ukken. Sentiment. En het werkt nog ook. ...

Nieuwe schoenen?

Dat je jezelf hoort zeggen: ‘doe je een beetje voorzichtig met je nieuwe schoenen’, terwijl je natuurlijk ook wel weet dat het geen donder uitmaakt wat je zegt. Die schoenen gaan er aan. Maar in je enthousiasme voor de nieuwe schoenen roep je het toch en iets te vaak, met als gevolg dat zoonlief zijn nieuwe schoenen consequent links laat liggen en kiest voor die foeilelijke, afgetrapte sneakers die met draadjes aan elkaar hangen, maar die ‘zo lekker voetballen’. Ok, missie geslaagd: de peperdure schoenen blijven netjes. Prima toch? Maar in een helder moment kom je tot inkeer. Plotsklaps is daar de angst dat ze dat zullen blijven tot het moment komt waarop ze niet meer passen. Dat moment komt dichterbij, dat moment is bijna, dat is misschien wel nu. Dat is er namelijk áltijd van de ene op de andere dag. Paniek! De schoenen moeten gedragen worden. En wel nú! Maar zoonlief weigert mee te waaien met de nukken van z’n moeder en is dus niet zomaar om te praten. Maar je zet door en het nieuw...